"ΤΣΙΠ" : ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΠΥΡΙΤΙΟΥ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

  Eνα μικρό κομματάκι πυριτίου, με μέγεθος όσο ένα γραμματόσημο, έμελλε να γίνει καταλύτης στις εξελίξεις όχι μόνον της τεχνολογίας, αλλά και των αντιλήψεων για την κοινωνία. Το Νοέμβριο του 1971, ο πρώτος μικροεπεξεργαστής, ο εγκέφαλος ελέγχου των υπολογιστών τότε, σήμερα, αλλά και στο μέλλον, ο 4004 της Εταιρείας Intel ήταν γεγονός και ήταν ένα ακόμα βήμα, ίσως το πιο σημαντικό στην πληροφορική. Δημιουργήθηκε από τον Ted Hoff και το συνεργάτη του Stan Mazor.
 Ο Intel 4004 περιείχε 2000 τρανζίστορ (ημιαγωγούς) και μπορούσε να εκτελεί 60.000 πράξεις το δευτερόλεπτο. Από τότε οι εταιρείες επιδόθηκαν σε ένα αγώνα δρόμου. Οι χρήστες των υπολογιστών ζητούσαν πιο ισχυρούς και πιο γρήγορους υπολογιστές και οι εταιρείες πιο μικρούς επεξεργαστές.
  Ο επεξεργαστής Intel 8086 που είχε ο πρώτος προσωπικός υπολογιστής (PC) περιείχε 29.000 τρανζίστορ, ενώ ο σύγχρονος Pentium 3,1 εκατομμύρια τρανζίστορ.
 Oλα αυτά λοιπόν από το πυρίτιο, που βρίσκεται σε αφθονία στην . . . άμμο της θάλασσας.
  Κατανάλωση ρεύματος : 13 Watt, όσο μια λάμπα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου.
 Η διαρκώς αυξανόμενη υπολογιστική ισχύς και το διαρκώς ελαττούμενο μέγεθος των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων είχε σαν αποτέλεσμα την εγκατάστασή τους σε κάθε ανθρώπινη μηχανή : από τα ηλεκτρονικά μας ρολόγια, τα αυτοκίνητα (για να ελέγχουν τη λειτουργία τους), τις οικιακές "έξυπνες" συσκευές, τον προσωπικό μας υπολογιστή και μέχρι τους δορυφόρους της ΝΑSA, ένα τσιπ κάνει όλη τη δουλειά.
 Το πυρίτιο κατέκτησε τον κόσμο . . .
 Μέσα σε ένα τέταρτο του αιώνα, οι υπολογιστές γνώρισαν τέτοια ανάπτυξη, που λέγεται ότι εάν η βιομηχανία αυτοκινήτων είχε την ίδια εξέλιξη μια Ρολς - Ρόυς θα κόστιζε γύρω στο πεντακοσάρικο, θα ήταν μικρότερη από ένα κουτί σπίρτων, θα έτρεχε με 5.000 χιλιόμετρα την ώρα και ένα λίτρο βενζίνης θα ήταν αρκετό για να μας πάει από εδώ στη Θεσσαλονίκη . . .

 Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ
  Το μέταλλο που είχε εκτοπιστεί από την αιχμή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, επιστρέφει στη σκηνή με ένα γάμο : παντρεύεται το πυρίτιο . . .
 Οι κατασκευαστές κυκλωμάτων επιχείρησαν να συνδυάσουν τις ιδιότητες των μετάλλων με εκείνες των ημιαγωγών. Για παράδειγμα, για να είναι αγωγός το πυρίτιο σε χαμηλές θερμοκρασίες πρέπει να συνδυαστεί με άτομα βορίου, αρσενικού ή αργιλίου. Μόνο που ο συνδυασμός πρέπει να είναι τέτοιος, ώστε να μην αλλοιώνει τη δομή του πυριτίου. Μέχρι τώρα τη μόνη λύση έδινε το αργίλιο γιατί δεν "απειλούσε" την καθαρότητα του ημιαγωγού. Oμως στην κούρσα για την ελαχιστοποίηση του μεγέθους των τσιπ, σε μεγέθη της τάξης των 0,12 μm, το αργίλιο δεν "αντέχει", καθώς η αντίστασή του μεγαλώνει.
 Eτσι χρειαζόταν ένας καλύτερος αγωγός : ο χαλκός επιτρέπει την αύξηση της ισχύος (κατά 30% - 40%), την λαχιστοποίηση του μεγέθους, μειώνει την ηλεκτρική κατανάλωση των εξαρτημάτων (πλεονέκτημα για τις μπαταρίες των φορητών υπολογιστών) και βέβαια, είναι φθηνότερος από το αργίλιο. Eτσι μπορεί να μειωθεί και το συνολικό κόστος των τσιπ κατά 20%.
 Η καινούργια σελίδα στην ιστορία των υπολογιστών θα είναι χάλκινη . . .
 
 

ΤΑ ΦΙΛΗΔΟΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ

  Είναι αδύνατο να διανοηθεί κανείς ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει δοκιμάσει σοκολάτα.
  Την εποχή που ήρθε στην Ευρώπη - γύρω στα μέσα του 17ου αιώνα - η σοκολάτα θεωρήθηκε προνόμιο των πλουσίων. Oμως η τόσο απλή συνταγή της (σκόνη κακάο, ζάχαρη και γάλα) διαδόθηκε αστραπιαία, ώστε να κατακτήσει πλατύτερα στρώματα και να γίνει είδος μαζικής κατανάλωσης.
  Η επιθυμία για τη σοκολάτα οφείλεται στα τριακόσια και πλέον χημικά συστατικά της, τα περισσότερα από τα οποία δημιουργούνται κατά τα στάδια της επεξεργασίας της. Oταν οι σπόροι του κακάο απλώνονται στον ήλιο για να ξεραθούν, τα ογκώδη μόρια διασπώνται σε μικρότερα και έτσι δημιουργείται το λεπτό σοκολατένιο άρωμα στη μυρωδιά και στη γεύση.
  Η τόνωση που φέρνει, οφείλεται εν μέρει στο ποσοστό καφεΐνης που περιέχεται, αλλά κυρίως οφείλεται σε μια άλλη ουσία, τη θεοβρωμίνη, λέξη που αποτελείται από τα συνθετικά "θεός" και βρώσις", δηλαδή "τροφή των θεών". Η ίδια ονομασία δόθηκε από το διάσημο Σουηδό βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο στο κακαόδεντρο : Theobroma cacao.
  Η αίσθηση που δίνει η σοκολάτα λιώνοντας στο στόμα, οφείλεται στα υψηλά λιπαρά (περίπου 50%) που περιέχει. Η κύρια λιπαρή ουσία, το βούτυρο του κακάο, έχει σημείο τήξεως 34 βαθμούς Κελσίου, δηλαδή λίγο χαμηλότερα από τη θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος. Oταν λοιπόν λιώνει το λίπος αυτό, απορροφάται ενέργεια και αυτή ακριβώς η ιδιότητα δίνει μια αίσθηση δροσίας.
  Πριν από μερικά χρόνια ανακαλύφθηκε ότι υπήρχαν στον εγκέφαλο υποδοχείς για την τετραϋδροκανναβινόλη (ΤΗC) τη δραστική ουσία των κανναβινοειδών (χασίς και μαριχουάνα). Το γεγονός αυτό καθαυτό παραμένει μυστήριο, γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί η αιτία ύπαρξης τέτοιων υποδοχέων. Oμως άνοιξε το πεδίο για νέες έρευνες. Το 1992 βρέθηκε ότι μια Ν-ακυλαιθανολαμίνη, η οποία ονομάστηκε ανανδαμίδη, ενώνεται με τον υποδοχέα των κανναβινοειδών.
  Η ανανδαμίδη, που είναι ένας νευρομεταφορέας και παράγεται στον εγκέφαλο, διασπάται μετά από μικρό χρονικό διάστημα από ένα ένζυμο.
 Σε πιο πρόσφατες έρευνες, συγκεκριμένα τον Αύγουστο το 1996, ο Daniele Piomelli και οι συνεργάτες του ταυτοποίησαν δύο ενώσεις στη σοκολάτα, τη Ν-ελαϋλαιθανολαμίνη (Ν-oleoylethanolamine) και τη Ν-λινελαϋλαιθανολαμίνη (Ν-linoleoylethanolamine), που μοιάζουν με την ανανδαμίδη.
 Σε πειράματα βρέθηκε ότι αυτές οι δύο ουσίες επιβραδύνουν τη διάσπαση της ανανδαμίδης. Oμως δεν προκαλείται η ίδια ευφορία με αυτή που προκαλεί η ΤΗC.
 Αυτό οφείλεται στο ότι τα "ξαδέλφια" της ανανδαμίδης δεν ενώνονται με τους υποδοχείς των κανναβινοειδών. Aρα πρέπει ήδη να έχει εκκριθεί ανανδαμίδη. Αλλά ακόμα και τότε, τα αποτελέσματα είναι μικρότερα σε ένταση και διάρκεια.
 Αυτή τη στιγμή υπάρχει φαρμακολογικό ενδιαφέρον για την ανανδαμίδη.
 Είναι πιθανό η κατάθλιψη να προκαλείται από την απότομη διάσπαση ουσιών του εγκεφάλου που προκαλούν ευφορία. Σ' αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με αντίστοιχα φάρμακα. Αλλά ακόμα και αν ισχύει αυτό, θα περάσει τουλάχιστον μια δεκαετία για να έχουμε αποτελέσματα.
 Προς το παρόν, ας "βολευτούμε" με τη γλυκιά, δροσερή και ευχάριστη γεύση της σοκολάτας.